Inspiratie, tips en adviezen voor de belangrijkste vrouwen van Nederland

Wat tegenslagen je komen brengen

Ik weet als geen ander dat je grootste droom ook als een nachtmerrie kan voelen. Dat het anders kan lopen dan je verwacht. Ook als die droom moeder-zijn is….

Mijn mantra was altijd; “het zal wel meevallen”.

Vaak was dat ook zo. 

Maar toen brak er een tijd aan waarin er situaties ontstonden waarbij het ineens niet meeviel.

Het telefoontje

Ik herinner me nog precies waar ik stond. Het telefoontje van één van mijn liefste vriendinnen, zes weken na haar bruiloft. Ze had een agressieve vorm van leukemie, het zag er niet goed uit. 

Dit kende ik niet, het viel toch altijd mee? Maar misschien dat het nog goed kwam? Strijdvaardig ging ze het traject van chemo’s in, maar na een half jaar werd duidelijk dat ze deze strijd niet ging winnen en besloten ze de behandeling te stoppen. Drie maanden na de geboorte van onze dochter Carice hebben we afscheid van haar moeten nemen. 

Twee jaar later kreeg ik een belletje van de kinderarts. Carice, toen 2,5, had een onderzoek gehad nav meerdere blaasontstekingen. Ik dacht weer; “het zal wel meevallen”. Ik kan nog het gevoel van verwarring nog voelen. “Het is zeer ernstig wat we hebben aangetroffen mevrouw, uw dochter heeft een refluxnier, deze is zwaar beschadigd”. Ze onderging met 3 jaar een zware operatie en een opname van een week in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Is dit echt, of een slechte droom? Soms is de werkelijkheid zo ver van wat je kent, dat je bewustzijn het niet kan bevatten. 

Misschien valt het toch niet altijd mee

Door alles wat we meemaakten had ik mijn instelling al wel wat bijgesteld. Misschien valt het toch niet altijd mee.

 

En zo bleek het ook te zijn. Carice leek er een wedstrijd van te maken haar medisch dossier maximaal te vullen. Zo spaarde ze littekens door veelvuldig gaten te vallen in haar mooie gezicht. Situaties waarbij niet alleen zij maar ook wij trauma’s opliepen door de ernst van het letsel en de paniek van acute, bloederige taferelen. Doordat triage en artsen te wensen overliet waren, zelf blijven nadenken, niet alles zomaar van een witte jas aannemen en assertief zijn pijnlijke maar mooie lessen. 

 

Toen Carice ruim zes was ontdekten we dat ze epilepsie had. Wederom een leerzame en slopende periode waarin we moesten leren dealen met de omstandigheden. Ik zal de blik van Hilgard nooit vergeten toen we net uit het ziekenhuis, terwijl Carice nog volop aanvallen had, besloten tóch 1500 km te gaan rijden naar een vakantiebestemming in Italië. 

“Wij laten de omstandigheden ons geluk niet bepalen” zei hij. 

Ik was nog in shock van de hele situatie, maar ik zag in zijn ogen zijn vertrouwen, dus we gingen.

De vakantie

Het werd een vakantie van uitersten. De dagen waren als een droom, de plek waar we verbleven was magisch. In een boomgaard met fenomenaal uitzicht over het dal genoten we van de rust, de zon en het samenzijn. ’s Nachts was het een regelrechte nachtmerrie. Carice had gemiddeld 5 aanvallen per nacht en bij elke onrustige ademhaling werd ik wakker met een hartslag van 180. Het was letterlijk een verschil van dag en nacht. 

Ook hier zat weer een mooie les en levenservaring in.  Als we niet waren gegaan, was het alleen maar een zware, donkere tijd geworden. Nu kijken we terug op een bijzondere, maar ook fijne tijd. Waarbij het donker en licht tegelijkertijd was.

Ik weet nu dat ik, wij als gezin en mijn man en ik als team, bizar veel aankunnen. 

Ik ben dankbaar voor de tegenslagen. 

Het waren kansen om te leren. Ze hebben mij en ons sterk gemaakt. Wanneer er zich weer een tegenslag voordoet komt die kracht direct omhoog en zeggen we letterlijk tegen elkaar: 

Wij kunnen dit, kom maar op!

Dit artikel is geschreven door Marjoescha van Alphen

Marjoescha's expertise:

Met mijn kennis en ervaring als coach, trainer, ondernemer en moeder in combinatie met mijn energie, enthousiasme en daadkracht, begeleid ik mensen om dichterbij zichzelf te komen.

Hi ik ben Marjoescha! Oprichter van Mbold en Boldmom, al bijna 20 jaar samen met een fantastische vent waarmee ik inmiddels ook drie mooie (al zeg ik het zelf) kinderen heb. Na een carrière als recruiter, trainer en loopbaancoach heb ik 4 jaar geleden gekozen voor zelfstandigheid. Toen ik op mijn 26e zwanger raakte van ons eerste kindje had ik nog niet scherp of de beoogde carrière en het moeder zijn een haalbaar waren. Al vechtend voor mijn positie, mijn onafhankelijkheid, mijn moedergevoel en alle verwachtingen en overtuigingen, ging ik na nummer drie bijna koppie onder. Achteraf een prachtig breekpunt in mijn leven: Het was tijd om het op MIJN manier te gaan doen. De beste beslissing ooit. Werken en leven op mijn manier, op mijn tijd en vanuit mijn intuïtie en talent. Het eerste bedrijf dat ik oprichtte was Mbold. Dit staat voor embolden (aanmoedigen) van lef (bold). Mbold richt zich op een brede doelgroep (ondernemers, mannen, vrouwen) met uiteenlopende vraagstukken. Thema’s als de draad oppakken na een burn-out, hulp bij vervolgstappen in loopbaan en afscheid nemen van onzekerheid of perfectionisme pakken we in een co-creatie aan. Samen. Want dit soort thema’s aanpakken vraagt moed én aanmoediging!

Deze zomer voelde ik dat ik mijn eigen ervaring en leven meer mag gaan inzetten om gelijkgestemden te gaan helpen en zo ontstond het platform voor ambitieuze mama’s; BOLDMOM.

Volg Marjoescha ook op social media

Motherhood

 “You don’t take a class; you’re thrown into motherhood and learn from experience.” Wanneer je moeder wordt, komt er een nieuw mensje via jou […]

Een reactie plaatsen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Share via
Copy link
Powered by Social Snap